“Anemi ve lösemi aynı şey midir” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Businessideas ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Bir Bekleme Salonunda Başlayan Hikâye: Anemi ve Lösemi Aynı Şey midir?
Bugün Businessideas sayfasında “Anemi ve lösemi aynı şey midir” üzerine hazırladığımız içeriği sizlerle buluşturuyoruz.
Kayseri’de kış bazen sadece soğuk olmaz, insanın içini de üşütür. O gün de öyle bir gündü. Hastanenin girişinde duran otomatik kapı her açıldığında içeriye buz gibi bir hava giriyor, sanki herkesin omzuna görünmez bir battaniye daha ekliyordu. Elimde küçük bir defter vardı. Alışkanlık işte… Ne hissedersem yazardım. O gün ise yazacak kelime bulamıyordum.
Çünkü önümde duran soru çok ağırdı:
“Anemi ve lösemi aynı şey midir?”
Bunu ilk kez o gün duymamıştım aslında. Ama ilk kez bu kadar yakınımdaydı.
Bir Gün Önce: Telefonun Öteki Ucundaki Sessizlik
Bir gün önce telefon çaldığında annemin sesi garipti. Titrek değil ama sanki kelimeleri dikkatle seçiyordu.
“Dayının tahlil sonuçları çıktı,” dedi.
Sonra kısa bir sessizlik oldu.
Ben o sessizlikte bile kötü bir şey olduğunu anlamıştım.
“Anemi demişler… ama bir de başka bir şeyden bahsetmişler… lösemi ihtimali var demişler.”
O an içimde bir şey düştü. Bildiğin düştü. Sanki kalbim merdivenden yuvarlandı da kimse yetişemedi.
“Anemi ve lösemi aynı şey midir?” diye sordu annem. Aslında bana değil, telefona soruyordu. Sanki telefon cevap verecekmiş gibi.
Ben de bilmiyordum. Ama bilmediğimi itiraf etmek daha da ağırdı.
Hastane Koridorunda Zamanın Yavaşlaması
Ertesi gün Kayseri Şehir Hastanesi’nin koridorunda otururken zamanın akmadığını fark ettim. İnsanlar yürüyordu ama sanki ayakları yere değil de suyun içinde basıyordu.
Yanımda kuzenim vardı. Sürekli ayağını sallıyordu. Gerginlik onda da belliydi.
“Abi,” dedi bir ara, “anemi dediler ya… o çok mu kötü bir şey?”
İşte o an ikinci kez aynı soruyla yüzleştim.
“Anemi ve lösemi aynı şey midir?”
İçimden bağırmak istedim. “Hayır, aynı şey değil!” diye. Ama sesim çıkmadı. Çünkü doğruyu bilmek, bazen söylemekten daha ağırdır.
Kısa Bir Sessizlik ve Yanlış Anlaşılmalar
Tam o sırada yaşlı bir hemşire yanımızdan geçti. Elinde dosyalar vardı. Bir an göz göze geldik.
“Anemi basit bir kansızlık,” dedi sanki bizim düşüncelerimizi duymuş gibi. “Ama lösemi başka bir süreç…”
Sonra yürüdü gitti.
O an içimde bir şey biraz rahatladı ama tamamen değil. Çünkü “basit” kelimesi bile hastane duvarlarında ağır duruyordu.
Kuzenim bana döndü:
“Yani kötü olan hangisi?”
Cevap vermedim. Çünkü “kötü” kelimesi burada fazla basit kalıyordu.
Geçmişe Dönüş: Çocukken Kan ve Korku
Ben küçükken kan deyince sadece dizimden akan şeyi bilirdim. Bisikletten düşerdim, annem kolonya dökerdi, ben ağlardım, geçerdi.
Ama büyüdükçe kanın sadece kırmızı bir sıvı olmadığını öğrendim. İçinde hayat varmış. İçinde yorgunluk varmış. İçinde bazen savaş varmış.
O yüzden “anemi” kelimesi ilk duyduğumda bile içime hafif bir korku düşmüştü. Çünkü kansızlık demek, bedenin sessizce yorulması demekti.
Ama “lösemi” bambaşka bir ağırlıktı. Sanki kelime bile sertti.
Doktorun Odaya Girişi ve Gerçeğin Ağır Cümleleri
Kapı açıldı.
Bir doktor, elinde dosyayla içeri girdi. Yüzünde ne fazla umut ne fazla umutsuzluk vardı. Bu denge beni daha çok korkuttu.
“Sonuçları konuşalım,” dedi.
O an kalbim hızlandı. Sanki içimde biri koşmaya başladı.
Önce anemiden bahsetti. Demir eksikliğinden, yorgunluktan, halsizlikten… Bunları duyunca içimde küçük bir nefes açıldı.
Ama sonra cümle değişti.
“Bazı bulgular,” dedi, “daha ileri inceleme gerektiriyor. Lösemi ihtimalini dışlamıyoruz.”
O an kelimeler küçüldü ama anlamları büyüdü.
Ben sadece şunu düşündüm:
“Anemi ve lösemi aynı şey midir?”
Cevap hayırdı. Ama o an hayır demek yetmiyordu.
İç Sesim: Kafamın İçinde Kopan Sessizlik
Bu nasıl olur?
Bir kelime kansızlık, diğer kelime hayatı değiştiren bir şey… nasıl aynı cümlede durabilirler?
Kuzenime baktım. Gözleri dolmuştu ama ağlamıyordu. Ben de ağlamıyordum. Sanki ikimiz de ağlamayı bir sonraki aşamaya saklıyorduk.
Anemi ve Lösemi Arasındaki Gerçek Fark
Sonra doktorun anlattıkları yavaş yavaş zihnimde yer etmeye başladı.
Anemi, vücudun yeterince sağlıklı kırmızı kan hücresi üretememesi ya da demir eksikliği nedeniyle oluşan bir durumdu. İnsanı yorgun düşürür, nefessiz bırakır, ama çoğu zaman tedavi edilebilir, kontrol altına alınabilir bir tabloydu.
Lösemi ise kan hücrelerinin üretildiği kemik iliğinde başlayan daha ciddi bir hastalıktı. Vücudun kan üretim sistemini etkileyen, daha uzun ve karmaşık bir süreçti.
İkisi aynı şey değildi.
Ama ikisi de insanın hayatını durdurabilecek kadar gerçekti.
Bu cümleyi zihnimde kurunca içim biraz daha ağırlaştı. Çünkü fark etmek bazen iyileştirmez, sadece gerçeği netleştirir.
Hastane Kantininde Sessiz Bir Çay
Bir süre sonra kantine indik. Çay aldık. Kayseri’nin o sert kışında çay bile soğuk geliyordu.
Kuzenim bardağı iki eliyle tuttu.
“Abi,” dedi, “dayım iyileşecek mi?”
Bu soru en zoruydu.
Cevap vermeden önce uzun bir nefes aldım. İçimde umutla korku aynı anda oturuyordu.
“Bilmiyorum,” dedim. “Ama tedavi var. Bekleyeceğiz.”
O an fark ettim ki bazı cevaplar doğru ya da yanlış değil, sadece “yeterli” ya da “yetersiz” oluyordu.
Umutla Korku Arasında
İçimden şunu geçirdim:
Keşke insan bedeni de defter gibi olsa. Silip yeniden yazabilsek.
Ama hayat öyle değildi. Bunu o gün çok net öğrendim.
Günlüğüme Yazdığım Cümle
Akşam eve döndüğümde defterimi açtım. Uzun süre boş sayfaya baktım.
Sonra sadece şunu yazdım:
“Anemi ve lösemi aynı şey değildir. Ama ikisi de insanın içini susturur.”
Kalemimi bıraktım.
Bir süre hiçbir şey düşünmedim.
Sonra sadece şunu hissettim: Hayat, bildiğimden daha kırılgan.
Sonra Gelen Günler
Günler geçti. Hastane ziyaretleri arttı. Her gidiş gelişte koridorlar biraz daha tanıdık gelmeye başladı ama içimdeki gerginlik hiç azalmadı.
Dayım bazen güldü. Bazen sustu. Bazen sadece tavana baktı.
Biz ise onun yanında “güçlü görünme” rolünü öğrenmeye çalıştık. Ama kimse gerçekten güçlü değildi.
Son Bir Farkındalık
Bir gece dışarı çıktım. Kayseri’nin soğuk havası yüzüme çarptı. Gökyüzüne baktım.
O an şunu düşündüm:
İnsanlar çoğu zaman kelimeleri birbirine karıştırıyor. Ama bazı kelimeler, hayatı tamamen değiştiriyor.
“Anemi ve lösemi aynı şey midir?”
Hayır.
Ama ikisi de bize aynı şeyi öğretiyor:
Hayat, sandığımızdan daha hassas. Ve biz, sandığımızdan daha kırılganız.
Ve belki de en önemlisi… umut, en zor anlarda bile bir şekilde varlığını sürdürüyor.